Week 2 - Synopsis artikel + stelling

Het artikel ‘Second Life’ Het tweede leven van Virtual Reality’ omvat het verslag van het onderzoek uitgevoerd door EPN, naar welke invloed de virtuele wereld ‘Second Life’ op het echte leven heeft. Hierbij wordt gekeken naar de invloed van de virtuele wereld op het gebied van welzijn, economie en recht.
Ten grondslag aan dit onderzoek ligt de stelling dat de virtuele wereld ‘Second Life’ zeer dicht bij de werkelijkheid komt en dat om deze reden het begrip ‘interrealiteit’, wat de hybride totaal beleving van fysieke en visuele werkelijkheden inhoudt, betrekking heeft op Second Life. Bij deze stelling kan je je afvragen in hoeverre Second Life de werkelijkheid benadert als er geen tactiel contact mogelijk is. De onderzoekers vermelden dat er echter nóg geen fysiek contact mogelijk is. Is het alleen wel reëel om te veronderstellen dat dit contact ooit mogelijk zal zijn?
Kritiek die kan worden geuit op de methodologie van dit onderzoek is dat er geen sprake is van een a-selecte steekproef. De onderzoekers zijn actief op zoek gegaan naar respondenten en hebben deze zelf geselecteerd. Daarnaast is er een beperking op het gebied van de te onderzoeken locaties, omdat de onderzoekers geen toegang hadden tot beschermde of afgeschermde locaties. De onderzoekers hebben dus een grote groep Second Life gebruikers buiten beschouwing gelaten. Ook is er sprake van een volgorde-effect in de vragenlijsten, doordat de vragen niet ad random zijn opgesteld. Tot slot kan je jezelf afvragen hoe betrouwbaar de resultaten zijn als je, zoals in het onderzoek wordt gezegd, de respondenten op hun woord geloofd. Zij bevinden zich tenslotte in een omgeving waar anonimiteit een grote rol speelt. In hoeverre speelt deze anonimiteit een rol bij het beantwoorden van de vragen? En is het dan wel slim om het onderzoek uit te voeren in Second Life in plaats van in de ‘echte’ wereld?
Het onderzoek richt zich op de vraag welke invloed Second life heeft op de echte wereld, en dan met name op de gebieden welzijn, economie en recht. Aan de hand van deze variabelen zijn de resultaten ingedeeld. De conclusies die vervolgens zijn getrokken, luiden als volgt: het blijkt dat een groot deel van de Second Life gebruikers zich meer dan 20 uur, en sommige zelfs meer dan 30 uur per week, in de virtuele wereld bevinden. Deze gebruikers zijn voornamelijk vrouw en vaak werkzaam in de IT, communicatie of creatieve sector waar zij een hoog inkomen hebben. De groep gebruikers uit de creatieve sector blijkt zich in Second Life vaak te profileren als producer in plaats van als consumer. De groep die de meeste tijd doorbrengt is meestal zowel enonomisch als sociaal bevoorrecht in het echte leven. Het hoofdmotief om deel te nemen aan Second Life is voor de meeste mensen ‘fun’ en daarna het sociale aspect. Tot slot blijkt uit het onderzoek dat de gebruikers geen behoefte hebben aan meer handhaving binnen het spel, hoewel bijna de helft weleens zegt wel eens te zijn lastig gevallen.

Na deze uiteenzetting van het artikel, wil ik het artikel in een bredere wetenschappelijke context plaatsen. Dit wil ik doen door Second Life eens door de bril van Jurgen Habermas te bekijken.De ideale publieke sfeer zoals Habermas deze zich voorstelde kan worden beschreven als een publieke ruimte waarin er plaats is voor een rationeel debat. Iedereen moet deel kunnen nemen aan dit debat, ongeacht de achtergrond van de deelnemer. Wat dat laatste punt betreft zou Second Life als een nieuw soort ideale publieke sfeer kunnen worden beschouwd. Een vraag die echter rijst, is of er wel sprake is van een inhoudelijk debat. Hebben mensen in Second Life gesprekken met elkaar over koetjes en kalfjes of debatteren zij op rationele wijze over de wereldproblematiek?

Stelling I
Ik denk dat iedereen zichzelf wel eens de vraag heeft gesteld hoe het zou zijn om voor één dag iemand te zijn van het andere geslacht. En ik durf te wedden dat ook iedereen er wel eens van heeft gedroomd hoe is het om te kunnen vliegen. Vandaag de dag is het mogelijk om het echt te beleven in Second Life, een virtuele wereld op internet; Vandaag nog bezoek je in Londen een concert van U2 om morgen sushi te eten in Japan. Niets is onmogelijk en de mogelijkheden zijn oneindig. Ben je in real life een man? In Second Life kan je beleven hoe het is om een vrouw te zijn. Ben je in real life gehandicapt? In Second Life doe je mee aan een hardloopwedstrijd. Second Life biedt je kansen en mogelijkheden die je in het echte leven nooit zou hebben gekregen. Mijn stelling luidt daarom ook:

Stelling: Second Life is een verrijking van het echte leven.

Stelling II
In Second Life kan je een leven creëren zoals jij dat wilt. Ben je een man, dan kan je in Second Life een vrouw zijn. Ben je dik? Dan zorg je dat je avatar maatje 34 heeft. Woon je 4 hoog achter; in Second Life heb je een vrijstaande villa. Alles is mogelijk in Second Life en de mogelijkheden zijn oneindig. Waar ligt echter de grens? Als je in Second Life gewend bent aan een mooi lichaam, 100 ‘vrienden’ om je heen en een mooi huis, maakt dat je in het echte leven niet ongelukkiger en ontevredener? Of erger nog, je bent een man die het in het echte leven graag sexuele activiteiten zou willen ontplooien met kinderen, maar dit niet doet omdat er dan een straf boven je hoofd hangt. In Second Life zijn er geen straffen en kan je wel je gang gaan, zou je dan niet willen dat dit in de echte wereld ook zou kunnen? Je zou kunnen stellen dat het perfecte leven dat je leidt in Second Life negatieve gevolgen kan hebben in het echte leven. Van ontevredenheid tot misdaden. Mijn stelling luidt dan ook alsvolgt:
Stelling: Second Life vormt een bedreiging voor het welzijn van de samenleving

Bron: v Nood, de. D., en Attema, J. “Second Life. Het tweede leven in virtual reality” [2006] EPN -20-09-2007 – http:// www .epn.net/interrealiteit / Second_Life Het _ Tweede _ Leve _van_Virtual_Reality.pdf